Aangeleerde hulpeloosheid

Een pasgeboren kind is totaal afhankelijk van andere mensen. Deze afhankelijkheidsrelatie is intenser en duurt langer dan bij welk ander dier dan ook. Sommigen concluderen hieruit dat pasgeboren kinderen hulpeloos zijn. Maar is dat zo? En wat is de consequentie van deze conclusie?

Het klopt dat pasgeboren kinderen op zichzelf hulpeloos verloren zijn. Maar zodra er een ander mens in de buurt komt, beschikt het over kenmerken en vaardigheden die het verre van hulpeloos maken. De grote ogen, het ronde gezicht, de bolle wangetjes en de super zachte huid zijn onweerstaanbaar. Autonoom gedrag zoals het maken van oogcontact, het spiegelen van gedrag en het duidelijk kenbaar maken van (on)genoegen versterken onze drang om te zorgen. 

Maar wat als we hulpeloosheid blijven zien i.p.v. autonomie? Wat krijg je als ouders, leraren en managers deze “hulpeloze” wezens maar blijven vertellen wat ze moeten doen? Dan krijg je aangeleerde hulpeloosheid, want gedrag stimuleert zichzelf. En bedenk dan dat aangeleerde hulpeloosheid veel moeite en tijd kost om weer af te leren.

Naar het overzicht
Natuurlijk organiseren is gebaseerd op werkende voorbeelden voortgekomen uit 3,95 miljard jaar experimenteren

De natuur als spiegel voor mens en organisatie

  • Aanpassen

    Natuurlijk aanpassen is het primaire proces in de natuur.

  • communicatie

    Natuurlijk communiceren beïnvloedt gedrag.

  • Leiderschap

    Natuurlijk leiderschap is onontbeerlijk, maar kent vele gedaanten.

  • Samenspel

    Natuurlijk samenspel is de belangrijkste stuwende kracht in de natuur.