Is corruptie natuurlijk?

Vanochtend las ik een mooi stuk over gedragsverandering dat was gedeeld door Willem Koerselman. Het ging met name over gedragsverandering na corruptie en onethisch gedrag. Bij dat soort verhalen probeer ik voor mezelf altijd een vertaling te maken naar de natuur. Ik vroeg me af of corruptie voorkomt bij andere dieren? Dat is zeker het geval, maar m.i. in mindere mate. De vraag die dan opkomt is hoe wordt het beteugeld bij andere dieren of waarom is het bij de mens zo extreem?

In de tekst stond al een eerste aanzet door filosoof René ten Bos. Hij beantwoorde de vraag hoe het kan dat organisaties, gedragen door ongetwijfeld fatsoenlijke mensen, ethisch zo kunnen miskleunen. Hij geeft aan dat als we de prestatie-eisen zo hoog opschroeven, dat “ze” niet anders kunnen. Dat de strakke eisen van excellentie gewoon uitnodigen tot meer corruptie.

Ik zeg altijd dat de natuur een zesjescultuur is en gaat voor optimalisatie i.p.v. maximalisatie. Dat is natuurlijk niet waar, want de mens is ook natuur. En veel mensen streven naar perfectie en maximalisatie. Als we dit met elkaar blijven nastreven, is een aanzet tot gedragsverandering dan wel zinvol? Als het merendeel van de natuur een zesjescultuur een optimalisatie omarmt, is dat dan niet een heilzamere weg?

Naar het overzicht
Natuurlijk organiseren is gebaseerd op werkende voorbeelden voortgekomen uit 3,95 miljard jaar experimenteren

De natuur als spiegel voor mens en organisatie

  • Aanpassen

    Natuurlijk aanpassen is het primaire proces in de natuur.

  • communicatie

    Natuurlijk communiceren beïnvloedt gedrag.

  • Leiderschap

    Natuurlijk leiderschap is onontbeerlijk, maar kent vele gedaanten.

  • Samenspel

    Natuurlijk samenspel is de belangrijkste stuwende kracht in de natuur.