Persoonlijk leiderschap

”Persoonlijk leiderschap” is misschien wel de grootste misvatting over leiderschap. Deze enorme hype in de managementliteratuur zet mensen die iets willen leren over leiderschap niet alleen op het verkeerde been, maar is schadelijk voor mens, organisatie en maatschappij. 

De term “persoonlijk leiderschap” verscheen ergens rond 1995 voor het eerst in boeken. Deze bedachte managementtheorie is gestaag uitgegroeid en is de laatste jaren ongekend populair geworden. Je hoort het feitelijk alleen te onpas, want te pas kan je het niet gebruiken. Er is namelijk niets persoonlijks aan leiderschap.  

Leiderschap is een proces binnen en tussen groepen in beweging. Het is een proces dat spontaan in de natuur is ontstaan. Hoewel leiderschap vele verschijningsvormen kent in de natuur, is de functie van leiderschap universeel en onveranderd gebleven. Door leiderschap te personifiëren en onze identiteit hieraan te koppelen, geraken we m.i. steeds verder weg van de originele, natuurlijke functie van leiderschap. De uitwassen hiervan zijn alom tegenwoordig, en worden alleen maar groter. Daarom mijn pleidooi: stop met de term “persoonlijk leiderschap”.

Naar het overzicht
Natuurlijk organiseren is gebaseerd op werkende voorbeelden voortgekomen uit 3,95 miljard jaar experimenteren

De natuur als spiegel voor mens en organisatie

  • Aanpassen

    Natuurlijk aanpassen is het primaire proces in de natuur.

  • communicatie

    Natuurlijk communiceren beïnvloedt gedrag.

  • Leiderschap

    Natuurlijk leiderschap is onontbeerlijk, maar kent vele gedaanten.

  • Samenspel

    Natuurlijk samenspel is de belangrijkste stuwende kracht in de natuur.