Physical distancing is nature's way

New York, Tokio en Shanghai zijn niet de enige miljoenen metropolen op Aarde. Als je naar “inwoneraantal” kijkt, dan kunnen sommige mieren- en termietennesten nog veel groter worden. En ook deze sociale dieren zijn gevoelig voor besmettelijke ziektes. Hoe zorgen zij ervoor dat de epidemische risico beperkt blijven? Welke strategieën hebben zij in hun 140 miljoen jarig bestaan geëvolueerd waar wij als mensen nog iets van kunnen leren?

Onderzoekers hebben in 2018 bij de zwarte wegmier aangetoond dat pathogeenblootstelling gedragsveranderingen veroorzaakte bij zowel blootgestelde mieren als hun nestgenoten. Ten eerste isoleerden verzamelaars die aan pathogenen waren blootgesteld zichzelf actief: ze brachten meer tijd buiten door, verhoogden hun gemiddelde afstand tot de rest van de kolonie en verminderden hun bewegingsgebied terwijl ze zich in het nest bevonden. Verzorgsters daarentegen verhoogden hun ruimtelijke overlap met het broed en verplaatsten het broed dieper in het nest. Beide gedragsveranderingen zorgde voor een grotere fysieke afstand en een afname van de contacttijd, waarbij tevens de kwetsbare groep werd afgeschermd.

Het bovenstaande suggereert dat plasticiteit van sociale netwerken als reactie op ziekteverwekkers een effectieve strategie is om de effecten van ziekten op sociale groepen te verminderen. De natuurlijke manier blijkt “physical distancing” te zijn i.p.v. “social distancing”. Waar een klein dier groot in kan zijn!

Naar het overzicht
Natuurlijk organiseren is gebaseerd op werkende voorbeelden voortgekomen uit 3,95 miljard jaar experimenteren

De natuur als spiegel voor mens en organisatie

  • Aanpassen

    Natuurlijk aanpassen is het primaire proces in de natuur.

  • communicatie

    Natuurlijk communiceren beïnvloedt gedrag.

  • Leiderschap

    Natuurlijk leiderschap is onontbeerlijk, maar kent vele gedaanten.

  • Samenspel

    Natuurlijk samenspel is de belangrijkste stuwende kracht in de natuur.