Vragen

Er zijn maar twee gedichten die ik uit het hoofd kan voordragen. Deze gedichten hebben mij diep geraakt in hun eenvoud en hun enorme zeggingskracht. Een zeggingskracht waar ik me niet eens van bewust was toen ik ze voor het eerst hoorde.

Het gedicht van Jan Hanlo in de foto gaat voor mij over vragen stellen, een wellicht uniek menselijke eigenschap van Homo rogans (de vragende mens). Vragen gaan altijd over het onbekende. Soms gaan vragen over het aangrenzende mogelijke, soms over het ondenkbare, gevaar of chaos. Steeds met het verlangen om het territorium, het bekende, uit te breiden. Ik gebruik bewust de term territorium omdat het een gebied symboliseert waar iemand macht over heeft, invloed heeft op oorzaak en gevolg, met orde tot gevolg.

Het gedicht laat m.i. echter mooi zien dat het stellen van een vraag altijd meer vragen oproept. En dat alle vragen uiteindelijk in zichzelf oplossen. En terugkeren naar waar het begon, het onbekende. Is dat een reden om dan maar geen vragen meer te stellen? Voor mij niet, want het stellen van vragen is tevens het begin van hoop en verwondering. Hoop en verwondering zijn namelijk te vinden op de grens tussen het bekende en het onbekende. Dé plek om te zijn.

Naar het overzicht
Natuurlijk organiseren is gebaseerd op werkende voorbeelden voortgekomen uit 3,95 miljard jaar experimenteren

De natuur als spiegel voor mens en organisatie

  • Aanpassen

    Natuurlijk aanpassen is het primaire proces in de natuur.

  • communicatie

    Natuurlijk communiceren beïnvloedt gedrag.

  • Leiderschap

    Natuurlijk leiderschap is onontbeerlijk, maar kent vele gedaanten.

  • Samenspel

    Natuurlijk samenspel is de belangrijkste stuwende kracht in de natuur.